Nederlander verzamelt in 5 maanden 700.000 volgers met foto’s van de Aarde op @Earth_Pics

“Heel One Direction volgt en RT, Ricky Gervais geeft zelfs Shoutouts en RT’s”, aldus Nederlander Gijs (achternaam bij me bekend), oprichter van het Twitter-account @Earth_Pics. Elke dag twittert hij enkele tientallen foto’s van mooie plekken op Aarde. Vorig jaar november begon hij ermee, inmiddels heeft het account meer dan 700.000 volgers.

“Er ontbrak op Twitter nog een account om mensen de wereld te laten zien. Heb hem eerst Nederlandstalig gedaan (@wereldpics). Toen bij 70k omgeturnd naar Engels en ging het opeens heel erg snel met volgers. Inmiddels zijn er een stuk of duizend copycats, maar zoals het er nu naar uitziet blijft @Earth_Pics het grootste”, aldus Gijs via email.

Gijs zegt honderden inzendingen per dag te krijgen, “absurd”. “Afgelopen weekend meer dan 1000 mails! Inmiddels ben ik gestopt met het checken van al die mails. Checken van mentions is al helemaal een onbegonnen zaak. Er circuleren zoveel foto’s op het internet, 2 nichtjes zorgen voor een constante foto aanvoer. Aangezien er inmiddels zoveel copycats zijn, die inmiddels ook hun eigen foto’s plaatsen is dat ook een bron geworden ;)”

De foto’s zijn natuurlijk niet van hem. “Alles wat op Twitter is gepleurd is rechtenvrij. Dick Costolo (@DickC), CEO van Twitter volgt me toevallig ook. Ik heb met hem mailcontact omtrent dit verhaal. Ik heb zelf ook geen zin in gezeik met rechten. Zolang ik er geen geld aan verdien is er volgens Dick Costolo niets onreglementairs aan. Ik heb ook niet de intentie er flink geld aan te verdienen. Ben van plan er een website aan te koppelen waar mensen hun inzendingen gewoon kunnen inplannen. Verder is het mogelijk om je eigen foto te ‘claimen’ als de maker onbekend is.”

Hoe dan ook, zo lang het kan geniet ik elke dag van foto’s zoals deze:

De gemakzucht die heerst bij Nederlandse mediabedrijven op internet

Als de krant nu uitgevonden zou worden, zou die niet van papier zijn.

Dan zou het gebruik maken van alle technische mogelijkheden die je hebt in 2013. Toch heerst er vooral gemakzucht bij Nederlandse media op internet. Een greep uit de grootste websites:

• Bij internet only-clubs als NU.nl zou je de hang naar vernieuwing verwachten. Maar er gebeurt daar al jaren niets nieuws. Vormgeving en inhoud zijn amper veranderd sinds 1999. Hoewel mobiel verkeer met ontzagwekkende snelheid toeneemt, doen ze niets meer dan het hoogst noodzakelijke: een versie voor telefoons en tablets creëren. Zonder écht gebruik te maken van de nieuwe mogelijkheden van die apparaten. NU.nl is een degelijke organisatie, zelfs een beetje saai. Ze maken precies wat je van ze verwacht. Maar ook niets meer dan dat. Bijzondere visie of grote ideeën zijn niet te bekennen. 
• Bij NOS.nl merk je dat het hart ligt bij sport, en niet bij nieuws. Tijdens de Olympische Spelen trokken ze bij de NOS werkelijk alles uit de kast om dat mooi te verslaan — tientallen streams tegelijkertijd in speciaal gebouwde players. Maar qua nieuws gebeurt er he-le-maal niets. Hoewel — laten we de introductie van de rubriek Opmerkelijk niet vergeten.
• Bij TMG’s GeenStijl.nl wordt er niet meer geëxperimenteerd. Als een machine slingert de redactie elke dag de vaste mix van selectieve verontwaardiging, links en filmpjes online. Maar sinds jaren is er weinig veranderd. Er waren periodes dat GS breed overgenomen eigen nieuws maakte. Die tijden lijken voorbij. Maar ook qua vorm lijkt de luiheid ingeslagen: er wordt niets interessanters gedaan met comments dan up- en down-voten. Er wordt niet getest met A/B-testing van de koppen, of personalisatie van nieuws. Ze proberen niets boeiends met e-mail. De interesse om goede apps te maken of integratie met sociale media lijkt volstrekt afwezig. Het lijkt een optelsom van kleine dingen, maar de desinteresse van de redactie om nieuwe dingen te proberen is opvallend. En doet denken aan sommige oudmediale journalisten die vooral gewoon artikelen willen tikken in hun redactiehok.
• Bij de Volkskrant doen ze vooral hun best om een goedlopende gratis website te maken. Als betalende klant zit je op de tweede rang. Ze kwakken elke dag een soortement-van-PDFje van de krant online, en daar mag je het mee doen. De Volkskrant-apps waarin je de kwaliteitsjournalistiek uit de krant kunt lezen doen je ogen bloeden. Zoveel lelijkheid wordt bijna nergens geëvenaard. Ze zeggen overigens bezig te zijn met vernieuwing.
• Bij Telegraaf.nl produceren ze elke dag een onwaarschijnlijke hoeveelheid content. Maar ook hier al jaren niets nieuws, en een tweede rangs behandeling voor betalende abonnees. Hetzelfde geldt voor Elsevier, het AD, het Parool en bijna alle regionale kranten.
• Van de traditionele mediabedrijven kun je alleen over NRC zeggen dat ze het proberen. Ze hadden twee jaar geleden de ballen om NRC.nl volledig overhoop te gooien en er, met een geïnspireerde internetredactie, een goedlopende website van te maken. Voor betalende abonnees is het lezen van de krant online nog steeds om te huilen, maar de fabelachtig mooie NRC Reader app geeft hoop. Als enige.

Als je vandaag een nieuw nieuwsmedium zou starten, zou je waarschijnlijk online beginnen.

Online kun je spelen met nieuwe vertelvormen, bijvoorbeeld door tekst, beeld, vormgeving en techniek te mixen (zoals The New York Times deed met Snow Fall), op manieren zoals dat op papier of op TV nooit mogelijk was. Je zou iedere lezer iets anders kunnen voorschotelen, zoals iPad-app Zite dat ontzettend prettig doet. Je kunt experimenteren met nieuwe betaalvormen, zoals Matter. Je kunt spelen met vormgeving zoals dat alleen op schermen kan, bijvoorbeeld zoals Medium dat doet. Of The New Republic. Je kunt entertainment en nieuws op nieuwe manieren mengen zoals bij BuzzFeed. Je kunt eindeloos gebruik maken van statistieken om te kijken welk type artikelen goed werkt, en wat niet. En daar vervolgens je koppen op aanpassen, zoals Upworthy doet. Je kunt op een andere manier stukken gaan schrijven, bijvoorbeeld door lezers op een efficiënte manier aan het woord te laten zoals bij Quora. Je kunt extra geld proberen te verdienen door speciale betaalproducten aan te bieden zoals GigaOM een pro-sectie heeft en The Next Web online cursussen aanbiedt.

Niet dat we dit in Nederland ook allemaal moeten gaan doen. Daar gaat het me niet om. Mijn punt is dat bij bovenstaande sites de liefde voor internet er vanaf straalt. Die bedrijven worden gerund door mensen die continue inschatten wat de nieuwe mogelijkheden zijn om een journalistiek product te maken, en ermee gaan experimenteren. Omdat ze dat leuk vinden.

En dat is een groot verschil tussen de sites van de Nederlandse media en genoemde buitenlandse sites. In Nederland werken journalisten bijna nooit samen met programmeurs en designers. Het interesseert ze niet om na te denken over nieuwe vertelvormen — om na te denken hoe je alle digitale mogelijkheden zou kunnen gebruiken om ze voor je te laten werken. In de Nederlandse journalistieke pikorde zijn mensen die met internet werken onderdeel van het afvoerputje. En dat is zonde. Want als je programmeurs en designers betrekt in je werk gebeurt er iets. Frisse lucht, die hard nodig is in een industrie die zó koppig en ouderwets is.

The Post Online, Joop, Tweakers en Sargasso zijn hoopgevend. Maar wat ik zo gaaf vind aan dat nieuwste, veelbesproken initiatief, De Correspondent, is dat innige samenwerking met designers en programmeurs in het DNA zit — al vanaf het begin. Techniek en journalistiek gaan echt hand in hand. Er hangt experimentele energie in de lucht, waarvan ik hoop dat het aanstekelijk is. Rob Wijnberg zal met zijn kleine team geen revolutie in journalistiek Nederland veroorzaken, maar ik hoop wel dat het inspireert. 

Het zijn, kortom, geweldige tijden voor journalisten. Ze hadden nog nooit zo’n rijk palet aan mogelijkheden om hun verhalen te vertellen. Klaar voor gebruik.

NPO wordt geen stuiver meer gegund. Waar is het mis gegaan?

Broadcast Magazine:

De NPO is van plan de televisiezenders NPO 1, NPO 2 en NPO 3 te gaan noemen. De radiozenders worden omgedoopt in respectievelijk NPO Radio 1, NPO Radio 2, NPO 3FM, NPO Radio 4, NPO Radio 5 en NPO Radio 6.

Heel gek is het natuurlijk niet, aangezien steeds meer mensen programma’s van de publieke omroep zullen kijken en luisteren via andere schermen dan hun TV, waardoor het belang van het net geleidelijk wegvalt.

Wel knap hoe Henk Hagoort eigenhandig een meme creëert in een ochtendje. “Even kijken of er nog iets is op NPO 1?” of “hoorde je net dat liedje op NPO 3fm?” of “Ik kan niet wachten dat terug te kijken in de NPO app” lijken zinnen die vooral uitgesproken gaan worden met een flinke dosis ironie.

Maar het opvallendst: de toon in De Telegraaf en op Twitter (waaronder bij omroepmedewerkers) lijkt vooral weer te tonen hoe weinig goodwill de NPO eigenlijk heeft. Na de omroepsalarissen is dit het zoveelste verhaal dat instant hoongelach veroorzaakt. Terwijl we stiekem best trots kunnen zijn op een relatief goedkope, kwalitatief hoogwaardige publieke omroep. Waar is het mis gegaan?